Yaklaşık 7.300 yıl önce Japonya yakınlarındaki Kikai–Akahoya patlaması, Jōmon avcı-toplayıcı topluluklarının yaşadığı çevreyi ağır biçimde değiştirdi. Lund Üniversitesi'nin 14 Ekim'de duyurduğu araştırma, felaketin nüfus üzerindeki etkisinin tek bir çöküş hikâyesine sığmadığını gösteriyor.
Aynı felaket, farklı bölgeler
Güney Kyushu'da nüfus patlamadan önce de azalıyordu. Kuzey Kyushu'da ise önceden başlayan büyüme, çevresel yıkıma rağmen devam etti. Araştırmacılar, ağır etkilenen yerlerden gelen göçün bu farklılaşmada rol oynamış olabileceğini düşünüyor.
İç kesimlerden kuzey kıyılarına yönelen hareketlilik ve görece hızlı toparlanan deniz kaynaklarından yararlanma da olası uyum yolları arasında. Bu açıklamalar, felaketin zararsız olduğu anlamına gelmiyor; ölümler ve yaşam alanı kayıplarıyla birlikte okunmalı.
Geçmişte nüfus nasıl ölçülür?
Cambridge'in açıklamasına göre çalışma, radyokarbon tarihlerinin zaman içindeki dağılımından nüfus eğilimleri çıkaran yöntemi bölgesel araştırma yoğunluğu farklılıklarını hesaba katacak biçimde geliştiriyor.
Dolayısıyla sonuçlar doğrudan bir nüfus sayımı değil, arkeolojik kanıtlardan kurulan bir değerlendirme. Çalışma, afetlerin ardından yalnız insanların kaç kişi kaldığını değil, nereye gittiğini ve geçim ağlarını nasıl değiştirdiğini araştırmanın önemini ortaya koyuyor.